Kościół w Manastercu
Kościół pw. Przemienienia Pańskiego w Manastercu to drewniana świątynia, pierwotnie greckokatolicka cerkiew parafialna, zlokalizowana w centrum wsi, za wiaduktem kolejowym, na niewielkim wzniesieniu. Pierwsza wzmianka o świątyni w Manastercu pochodzi z 1761 roku. Obecna budowla została wzniesiona według różnych źródeł w latach 1818–1820 i poświęcona w 1822 roku.
Jest to obiekt drewniany, trójdzielny, o konstrukcji zrębowej, oszalowany. Składa się z prezbiterium na planie kwadratu, szerszej, prostokątnej nawy oraz babińca z wieżą i przedsionkiem w przyziemiu od strony zachodniej. Przy prezbiterium znajdują się dwie zakrystie – od północy i południa, które zostały rozbudowane w 2000 roku. Wnętrze świątyni charakteryzuje się sklepieniem zwierciadlanym w prezbiterium i babińcu oraz ośmiopolową kopułą z latarnią nad nawą. Prezbiterium otwarte jest do nawy łukiem segmentowym, podobne łuki występują między nawą a babińcem oraz między babińcem a wieżą. Nad wejściem znajduje się nadwieszony chór muzyczny. Dach świątyni jest dwuspadowy, o jednej kalenicy, kryty blachą, a nad prezbiterium i nawą wznoszą się ośmioboczne wieżyczki zwieńczone baniastymi latarniami, z których jedna zakończona jest żelaznym krzyżem.
Świątynia była remontowana jeszcze przed II wojną światową, w latach 1932–1935 (według innych źródeł w 1934 roku), co wpłynęło na częściowe przekształcenie jej pierwotnego wyglądu. Po wysiedleniu mieszkańców wsi w ramach akcji „Wisła” w 1947 roku cerkiew została opuszczona. W latach 60. XX wieku zaczęto ją ponownie użytkować, jednak początkowo pełniła funkcję magazynu jabłek. W 1965 roku obiekt przejął Kościół rzymskokatolicki, a od 1968 roku świątynia funkcjonuje jako filialny kościół pw. Przemienienia Pańskiego.
Na podstawie tekstu: M. Skowroński, A. Komski, A. Skowrońska - Wydrzyńska, Cerkwie bieszczadzkie, Nowy Sącz 2001.
